دختر بچه دوساله ای که موی بچه ها را می کشد، پسر سه ساله ای که وقتی دوستانش به اساب بازی های او دست می زنند، گریه می کند و دختر دو و نیم ساله ای که برادرش را با هل دادن و کتک زدن از اسباب بازی های خود دور می کند.
در دنیای امروز، آگاهی نسبت به تأثیر منفی کلیشههای جنسیتی بر رشد عاطفی و روانی کودکان در حال افزایش است. با این حال، الگوهای قدیمی بهکندی تغییر میکنند و بسیاری از کودکان هنوز تحت تأثیر پیامهای قالبی درباره نقشهای جنسیتی قرار میگیرند.
انتخاب فاصله سنی مناسب بین فرزندان، یکی از دغدغههای مهم بسیاری از والدین است. این تصمیم میتواند به طور مستقیم بر کیفیت روابط خواهر و برادرها، شکلگیری هویت فردی آنان و حتی آرامش فضای خانواده تأثیر بگذارد.
در دهههای اخیر، ساختار خانوادهها در سراسر جهان دستخوش تحولات چشمگیری شده است. یکی از بارزترین این تغییرات، افزایش قابل توجه خانوادههای تکفرزند است.
پرورش دوقلوها همیشه یکی از جذابترین و در عین حال چالشبرانگیزترین تجربیات والدین است. در نگاه اول، دو کودک همسان یا غیرهمسان که هم زمان رشد میکنند، صحنهای دلنشین و پر از همزبانی و همراهی به نظر میرسد.
فرزند وسط، خواهر یا برادر بزرگتری دارد که می تواند از او بیاموزد و او می تواند مراقبش باشد. همچنین خواهر یا برادر کوچکتر دارد که به او نگاه می کند و او می تواند آموزشش دهد، ولی به عنوان فرزند وسط او با برخی مشکلات منحصر به خودش رو به رو می شود.
فرزند دوم از والدین آرامتر و با اعتماد به نفس بیشتر بهره می برد و از توجه خاصی که به عنوان نوزاد دریافت می کند، لذت می برد، او همچنین از مزیت یادگیری و الگو قرار دادن خواهر یا برادر قابل ستایش خود که می تواند بالانس بزند و برایش داستان بخواند، بهره می برد. در هر حال، ا
برداشتن وسایل دیگران توسط کودکان یکی از شایعترین نگرانیهای والدین، بهویژه در سنین پیشدبستانی و دبستان است. بسیاری از والدین با دیدن این رفتار دچار اضطراب میشوند و نگران شکلگیری مشکلات اخلاقی در آینده کودک هستند.
سارا، مادر آراد چهارساله، با اضطراب تماس گرفت: "امروز مربی مهدکودک گفت پسرم عروسک دوستش را سه روز است برداشته و برگردانده. آیا پسرم دارد دزد می شود؟" این داستان، تجربهای است که بسیاری از والدین ایرانی با آن روبرو هستند.
